Thursday, August 23, 2012

Orangy Neon Orange


I found an old childhood photo
of me cheerfully sitting on my dad's lap.
The image leaks a carroty color.
"Where are my crayons?"
I probably appealed from him.

If jazz music would have a hue,
it would be orange
like the shade of cigarette smoke
rising into a dim light
that turns into orangy musical notes
while Peyroux's “Dance me to the end of Love”
plays in the background.

My mind takes a trip
with a gentle orange highlighter
like dipping a whole page in neon paint
and unlocks my intellect into new cosmic distances.
I am the auburn book.

My car has orange lights
that warn other drivers
whether my body is turning left or right.
It also cautions when I’m in trouble.
“We know where you are heading
and we would not get in the way,”
the other motorists would say.
Orange illuminates direction.

Misdirection, on the other hand,
confuses my opponents
with intense orange hand wraps.
Do I win? Not surprisingly, nope,
but neither do I lose.
We’re both in bad shape,
I unleash 3-punch combos everywhere
while my rival counters most of them,
but we endure the exchange throughout the night.
We live in a square boxing ring.

I relax with orange tea.
It is a bundle of fresh herbs
cooked to a concoction.
It is like a masseuse
who touches my tongue.
It rubs out stress
and incapacitates me to euphoria.
My shadow shows a blissful figure.

A library, my boxing gloves,
sunflowers, a fruit, and a bag…
my entire world is a perky orange.

Self-actualization is a radical orange.
Don’t you ever try to erase it in my universe. ***


My orange hand wraps

Friday, August 17, 2012

“Na-gets ko ‘yun boy pickup*”


Nakitadyak ka na ba ng ubod nang lakas
sa kinuyog na kawawang snatcher
para lang ilabas ang galit
nang mabasted?

Napasigaw ka na ba ng Boom!
para lumayas ang katahimikan
dahil dial tone lang ang sumagot
nang winika mong aylabyu?

Boom!

Nakisali ka na ba
sa mga rally para sa environment
kahit amoy basura naman ang kwarto mo
kasi ini-stalk mo si Caileigh
na myembro ng grupong Grimpis?
Boom!

Uminom ka na ba
ng 20 tasa ng kape sa isang araw
pero pakiramdam mo tulog ka pa rin
at walang hanggang binabangungot?
Boom!

Sumayaw ka na ba
ng "Who run the world"
kasi ang saya-saya
ng viral video ni Angelica, Camille, at Melay
at akala mo liligaya ka rin
kapag ginaya mo sila?
"Sino ba'ng niloloko mo?"
tanong mo sa sarili.
Dagling bumaligtad ang ngiti
at nagbuntong-hininga.
Boom!

Nagpakalat-kalat ka na ba
sa SM Fairview kahit alas-10 pa lang ng umaga
at kakabukas pa lang ng gate,
kahit binoboykot mo ang mall
dahil nagputol umano sila ng pine trees sa Baguio,
habang nakikinig ka sa kantang "esem" ni Dong Abay
at iniisip mo kung anong banda siya galing,
Yano ba o Pan,
sa i-pod mong gusto mong ipamigay
dahil lalo mo lang naaalala si Caileigh
na nagturo sa iyong mag-gitara,
at nanood ng love story
para manatiling kumakapit sa paniniwala
sa kadakilaan ng pag-ibig
ni Derek Ramsey at Anne Curtis?

Saka mo sinabi nang malakas
dahil naka-earphone ka,
"Sana pine tree na lang ako
para 'di na naiinlab.
Masakit sa puso eh.
Boom!" ***

____________________
* Ang pamagat ay mula sa Bubble Gang

Sinubukan ko lang gayahin ang tunog nila Bob Ong at Eros S. Atalia. Kung hindi epektibo, okay lang. Experiment lang naman, 'di ba? :-)

Saturday, June 30, 2012

Ang Sayaw ng Alikabok


Paeng Ferrer
27 June 2012
     
     
Nakatitig sa akin ang mga aklat.
May humuhudyat na tren sa 'di kalayuan.
Sinipat ko ang bintana.
Gabi na pala.
     
Dalawang taon na lang,
dalawang mabagal na taon.
     
Ako ang alikabok sa saklob ng aklat.
Ako rin ang salaring 'di pumagpag sa alikabok.
Kasi tinatamad.
Kasi marami pang pangarap.
     
Gustong mag-aral sa ibang bansa.
Gustong magturo sa ibang bansa.
Linisin ko raw muna ang alikabok.
     
Hindi pa ako masterado.
Tiningnan kong muli ang mga inaamag na aklat.
Nakatunganga at nawiwili ako sa tugtugin ng tren.
     
Potensyal na masterado.
Potensyal na mag-aaral sa dayuhang lupa.
Potensyal na guro.
Potensyal, pero 'di aktwal.
     
Nagsasayaw ako. ***

Thursday, April 21, 2011

Mga Byaheng Hindi Panturista



Paeng Ferrer
21 Apr 2011


Nag-eempake ka
papunta sa isang akademikong kumperensya
nang tinanong mo ako,
"naalala mo ba ang mga Aeta sa Zambales?”,

Isang linggo ka roon
habang nananatili akong nagsusulat
ng sanaysay tungkol sa mga bagong teorya
at tungkol sa pagtamlay.

Natandaan mo ba ang ulam
nilang pinaghalong sardinas at mami?
Isinilid mo ang lumang laptop sa bagahe
na waring hinapo sa rami ng nilakbay.

Sari-sari ang mga byahe natin.
Mayroong sa mga magsasaka sa Nueva Ecija
na walang tubig at kuryente;
sa mga natabunan ng trahedya sa Leyte;
o kaya’y sa mga naipit ng gyera sa Pikit?

May mapa ng Pilipinas sa pader natin
at may marka ang mga lugar panturista
pero ang parati nating nararating
ay masasabi rin namang kilalang lugar
dahil sa pinsala, kahirapan, at kaapihan.

Mistulang nag-aapoy ang dagat
sa paligid ng mapa.
Maya-maya’y nanlata rin ang apoy.

Saglit akong tumigil
upang isipin ang susunod na talata.
Pula ang dapithapon sa labas ng bintana.
Tulad ng una nating pagtatagpo
sa unibersidad.
Matapang kong inilalantad ang imperyalismo
at aktibo ka naman sa teatro noon.

Minsa’y gusto rin nating magbakasyon
at tumigil nang isang linggo
para patahanin ang loob.
Pero kadalasa’y ang nagpapahumpay ng kaluluwa
ay ang pakikipaglaban
para sa mga kubling pook.

Pumanglaw ang papawirin sa labas.
Itinabi ko ang kwaderno’t bolpen.
Nagpaalam ka para sa muling paglalakbay.
Sa paglabas mo ng pinto,
anino mo ang mapa ng Pilipinas
pero hindi ito nagliliyab tulad noon.

Paanong ang kay liit na bansa
ay nagtataglay ng kay laking dusa?

Maaapula pa ba natin ang sunog?
O ililikas na lamang ang taumbayan?
Minsa’y nais ko nang ibaba ang mapa
at palitan ng ibang lugar. ***

Pagnasa

(tugon sa nobelang Shanghai Baby ni Wei Hui)

Paeng Ferrer
12 Apr 2011


May kabiyak na lumbay ang gabi.
Ako ang banal na nagpintang itim ng magdamag.
Mistulang salamin ang kinang ng buwan –
magkatapat at baligtad ang paligid.

Mapanlinlang ang gabi.
Ibinibigay nito ang hilig mo
nang sa karaka’y malaman mong hindi mo na ito nais.

Pumanaog ako ng sasakyan
at naglakad pauwi.
Naulinigan ko ang alulong ng halimaw
sa kalye.
Pagdaka’y takot kong nasalubong ang masibang hayop.
Handa niyang punitin ang nanlalatang kalamnan ko.
Iniakma ko ang punyal sa puso niya.

Pero biglang nagbago ang hugis ng aswang.
Ikaw ba ang matimyas na Soltera
na may puspos at wagas na ngiti?
Totoong malungkot ang ngiti niya.

Pawang mga alitaptap ang ngiti
na magarang tingnan tuwing gabi
ngunit ‘di maaninag ang kislap sa umaga.

Dagling naglaho ang konsepto ko ng oras,
parang alingasngas na ‘di binibigyang puna.
Hinagap ko lamang ang natirang kumilos.
Bumubulong sa likod ng diwa ko ang paglihis.
Karnal, ikaw ay aking iniibig, karnal. ***

Thursday, March 31, 2011

Untitled 01 Apr 2011

ni Paeng Ferrer

Wala na akong maisulat sa ngayon.
Nalunod na ang aking sarili.

Ang pagtula ay tagumanak.
Lumalabas na ang sanggol
sa pwerta diretsong basura.
Dinadayo ng langaw ang sangsang.
Tondo, Payatas, Antipolo.
“Hindi pagdadalantao ang pagsusulat,
hindi rin siguro ito mabaho,”
dalumat ng mistulang pantas.
Ang negatibong pinarami
ng kapwa negatibo
ay magiging positibo
kaya’t positibo ang pagkatha.

Pakinggan ang katwiran kong balintunay,
hindi ka maligaya kung malumbay ka,
ayon sa sikolohiya’t istatistika.

Ipagpaumanhin mo ‘pagkat
may masidhing suliranin sa bahay
dahil sabug-sabog ang mga t-shirt ko sa tukador.
Itatwa mo ang sarili,
itatwa mo, Paeng, ang sarili
at mabubuhay ka nang matining,
mapayapang panganganak sa iyo.

Pero pwera siste,
ito ang totoo sa ngayon,
parati akong nangangamba,
takot akong mabigo.
Ano nga ba ang dahilan ng pagpupursige?

Lunes ng tanghali: opisina, bentilador,
bolpen at kwaderno.
May nagdadalantao. ***

Sunday, January 3, 2010

Pakikibagay ng Plastic Bag

Paeng Ferrer
(03 January 2010)

Sa ngayon, bilang manunulat,
hindi ko alam ang sasabihin.
Bakas pa ang mga kagat ko sa lapis.
Hugis plastic bag ang anino ko.
Puti. Tinangay ng hangin sa dagat.

Nakamamatay ang lamig
at nakaduduwag ang mga ligaw na hayop.
Ano ang ipinahihiwatig
ng mistulang malulupit na alon?
Na kasalanan ko?
Na 'di ako mahalaga?
O na maligaya siyang manlupig?

Sa ngayon, bilang mambabasa,
nakukumbinsi pa ako sa paliwanag
na maliit lamang ang tanaw ko.
Natatakot ako sa araw na hindi na
dahil sa ilalim ng dagat
ay lamig at dilim lamang.

Karamay ko ang mga bula.
Dinadala kung saan nais ng hangin,
ng bagyo, lindol, at mababangis na hayop.
Buong oras ko'y ukol sa ikinabubuhay.
'Di sa kinabukasan, identidad,
luwalhati, o pag-ibig.

Matututo raw akong mabuhay sa lamig
at ipaglaban ang makabuluhan.

Pasasaan ba't magiging tao muli ako.
Subalit sa ngayon, bilang plastic bag,
hindi ako magagapi ng tubig. ***