Outlooks

Paeng Ferrer
October 25, 2012

“The world is change; life is opinion”
                                         - Democritus

Perhaps I’m the type of person
who gets nowhere.

I imagine that my destination secretly gleams
for I’ve obtained something, possibly,
sometime, over the distance
but it is more mournful.

If reality is atoms and energy
then I am space.
I cannot ascertain what I am,
like an inquiry in abeyance. 
Am I an error?

I stay in lifeless places:
my room, 6th street, and a dilapidated mall.

My 200 word abstract weeps
because I give no conclusion
nor recommendation.
I merely have questions
and crumpled data.

Maybe it’s because I’m not just delayed
but rather I’m stuck.
I am suddenly surrounded by dusk
but I am numb to it.

Should I continue writing?
Was I even writing before?
I don’t remember.
My room remains barren.

My thesis is more like an outdated phonebook.
People cut it into pieces
to turn into ugly paper maché.
They’d rather have an unusual interior design
so as not to waste paper
but they’d readily throw away data.

If the dilapidated mall would collapse,
would I dig myself underneath it
just to get somewhere?
Would I short circuit my laptop
and devour its hard drive?

I cannot survive on opinions
but they taste better than microchips.

At least I’d accomplish something.
I’d be the first person to consume a computer. #

“Na-gets ko ‘yun boy pickup*”

Nakitadyak ka na ba ng ubod nang lakas
sa kinuyog na kawawang snatcher
para lang ilabas ang galit
nang mabasted?

Napasigaw ka na ba ng Boom!
para lumayas ang katahimikan
dahil dial tone lang ang sumagot
nang winika mong aylabyu?

Boom!

Nakisali ka na ba
sa mga rally para sa environment
kahit amoy basura naman ang kwarto mo
kasi ini-stalk mo si Caileigh
na myembro ng grupong Grimpis?
Boom!

Uminom ka na ba
ng 20 tasa ng kape sa isang araw
pero pakiramdam mo tulog ka pa rin
at walang hanggang binabangungot?
Boom!

Sumayaw ka na ba
ng "Who run the world"
kasi ang saya-saya
ng viral video ni Angelica, Camille, at Melay
at akala mo liligaya ka rin
kapag ginaya mo sila?
"Sino ba'ng niloloko mo?"
tanong mo sa sarili.
Dagling bumaligtad ang ngiti
at nagbuntong-hininga.
Boom!

Nagpakalat-kalat ka na ba
sa SM Fairview kahit alas-10 pa lang ng umaga
at kakabukas pa lang ng gate,
kahit binoboykot mo ang mall
dahil nagputol umano sila ng pine trees sa Baguio,
habang nakikinig ka sa kantang "esem" ni Dong Abay
at iniisip mo kung anong banda siya galing,
Yano ba o Pan,
sa i-pod mong gusto mong ipamigay
dahil lalo mo lang naaalala si Caileigh
na nagturo sa iyong mag-gitara,
at nanood ng love story
para manatiling kumakapit sa paniniwala
sa kadakilaan ng pag-ibig
ni Derek Ramsey at Anne Curtis?

Saka mo sinabi nang malakas
dahil naka-earphone ka,
"Sana pine tree na lang ako
para 'di na naiinlab.
Masakit sa puso eh.
Boom!" ***

____________________
* Ang pamagat ay mula sa Bubble Gang

Sinubukan ko lang gayahin ang tunog nila Bob Ong at Eros S. Atalia. Kung hindi epektibo, okay lang. Experiment lang naman, 'di ba? :-)

Ang Sayaw ng Alikabok

Paeng Ferrer
27 June 2012
     
     
Nakatitig sa akin ang mga aklat.
May humuhudyat na tren sa 'di kalayuan.
Sinipat ko ang bintana.
Gabi na pala.
     
Dalawang taon na lang,
dalawang mabagal na taon.
     
Ako ang alikabok sa saklob ng aklat.
Ako rin ang salaring 'di pumagpag sa alikabok.
Kasi tinatamad.
Kasi marami pang pangarap.
     
Gustong mag-aral sa ibang bansa.
Gustong magturo sa ibang bansa.
Linisin ko raw muna ang alikabok.
     
Hindi pa ako masterado.
Tiningnan kong muli ang mga inaamag na aklat.
Nakatunganga at nawiwili ako sa tugtugin ng tren.
     
Potensyal na masterado.
Potensyal na mag-aaral sa dayuhang lupa.
Potensyal na guro.
Potensyal, pero 'di aktwal.
     
Nagsasayaw ako. ***

Pagnasa

(tugon sa nobelang Shanghai Baby ni Wei Hui)

Paeng Ferrer

12 Apr 2011

May kabiyak na lumbay ang gabi.

Ako ang banal na nagpintang itim ng magdamag.

Mistulang salamin ang kinang ng buwan –

magkatapat at baligtad ang paligid.

Mapanlinlang ang gabi.

Ibinibigay nito ang hilig mo

nang sa karaka’y malaman mong hindi mo na ito nais.

Pumanaog ako ng sasakyan

at naglakad pauwi.

Naulinigan ko ang alulong ng halimaw

sa kalye.

Pagdaka’y takot kong nasalubong ang masibang hayop.

Handa niyang punitin ang nanlalatang kalamnan ko.

Iniakma ko ang punyal sa puso niya.

Pero biglang nagbago ang hugis ng aswang.

Ikaw ba ang matimyas na Soltera

na may puspos at wagas na ngiti?

Totoong malungkot ang ngiti niya.

Pawang mga alitaptap ang ngiti

na magarang tingnan tuwing gabi

ngunit ‘di maaninag ang kislap sa umaga.

Dagling naglaho ang konsepto ko ng oras,

parang alingasngas na ‘di binibigyang puna.

Hinagap ko lamang ang natirang kumilos.

Bumubulong sa likod ng diwa ko ang paglihis.

Karnal, ikaw ay aking iniibig, karnal. ***

Untitled 01 Apr 2011

ni Paeng Ferrer

Wala na akong maisulat sa ngayon.

Nalunod na ang aking sarili.

Ang pagtula ay tagumanak.

Lumalabas na ang sanggol

sa pwerta diretsong basura.

Dinadayo ng langaw ang sangsang.

Tondo, Payatas, Antipolo.

“Hindi pagdadalantao ang pagsusulat,

hindi rin siguro ito mabaho,”

dalumat ng mistulang pantas.

Ang negatibong pinarami

ng kapwa negatibo

ay magiging positibo

kaya’t positibo ang pagkatha.

Pakinggan ang katwiran kong balintunay,

hindi ka maligaya kung malumbay ka,

ayon sa sikolohiya’t istatistika.

Ipagpaumanhin mo ‘pagkat

may masidhing suliranin sa bahay

dahil sabug-sabog ang mga t-shirt ko sa tukador.

Itatwa mo ang sarili,

itatwa mo, Paeng, ang sarili

at mabubuhay ka nang matining,

mapayapang panganganak sa iyo.

Pero pwera siste,

ito ang totoo sa ngayon,

parati akong nangangamba,

takot akong mabigo.

Ano nga ba ang dahilan ng pagpupursige?

Lunes ng tanghali: opisina, bentilador,

bolpen at kwaderno.

May nagdadalantao. ***

untitled

2:05am, 11 Disyembre 2007

Aking ikinalulungkot na ang buhay ay 'di isang alipin.
Ako ma'y maging pinuno ng tao ngunit 'di ng panahon.
Lupa ma'y aking trabahador, ang pagkakatao'y hindi.
Akin mang masdan ang bitui'y ako'y 'di nila lilingain.

Pinuputol ng hangin ang mga alambre sa payong ko
at iniuutos ng ulap na mababad ako sa ulan.
Sa aking harap ay landas na libu-libo ang tumambad.
May eroplanong sumisigaw - aking tahana'y may kalayuan. ***