Outlooks

Paeng Ferrer
October 25, 2012

“The world is change; life is opinion”
                                         - Democritus

Perhaps I’m the type of person
who gets nowhere.

I imagine that my destination secretly gleams
for I’ve obtained something, possibly,
sometime, over the distance
but it is more mournful.

If reality is atoms and energy
then I am space.
I cannot ascertain what I am,
like an inquiry in abeyance. 
Am I an error?

I stay in lifeless places:
my room, 6th street, and a dilapidated mall.

My 200 word abstract weeps
because I give no conclusion
nor recommendation.
I merely have questions
and crumpled data.

Maybe it’s because I’m not just delayed
but rather I’m stuck.
I am suddenly surrounded by dusk
but I am numb to it.

Should I continue writing?
Was I even writing before?
I don’t remember.
My room remains barren.

My thesis is more like an outdated phonebook.
People cut it into pieces
to turn into ugly paper maché.
They’d rather have an unusual interior design
so as not to waste paper
but they’d readily throw away data.

If the dilapidated mall would collapse,
would I dig myself underneath it
just to get somewhere?
Would I short circuit my laptop
and devour its hard drive?

I cannot survive on opinions
but they taste better than microchips.

At least I’d accomplish something.
I’d be the first person to consume a computer. #

Thesis Proposal

Sumulat ako ng tula noong nakaraang semestre. Habang gumagawa ng thesis proposal. Bangag ako nun. Hanggang ngayon gumagawa pa rin ako ng thesis proposal. Para ito sa mga nagti-THESIS.

"Thesis Proposal"
ni Paeng Ferrer
March 8, 2012

Gusto ko sanang sumulat ng tula
at ito ang una, huli, at tanging linya:
"Tambak na'ng hugasan sa lababo
maski 'di pa hapunan."

_____________________________
Maiksi at nakakatawa sana ang gusto kong emosyong lumabas. Kumbaga parang joke na may punchline. O kaya parang isang stanza sa blues. Pero parang malungkot yata ang lumitaw.

Orangy Neon Orange

I found an old childhood photo
of me cheerfully sitting on my dad's lap.
The image leaks a carroty color.
"Where are my crayons?"
I probably appealed from him.

If jazz music would have a hue,
it would be orange
like the shade of cigarette smoke
rising into a dim light
that turns into orangy musical notes
while Peyroux's “Dance me to the end of Love”
plays in the background.

My mind takes a trip
with a gentle orange highlighter
like dipping a whole page in neon paint
and unlocks my intellect into new cosmic distances.
I am the auburn book.

My car has orange lights
that warn other drivers
whether my body is turning left or right.
It also cautions when I’m in trouble.
“We know where you are heading
and we would not get in the way,”
the other motorists would say.
Orange illuminates direction.

Misdirection, on the other hand,
confuses my opponents
with intense orange hand wraps.
Do I win? Not surprisingly, nope,
but neither do I lose.
We’re both in bad shape,
I unleash 3-punch combos everywhere
while my rival counters most of them,
but we endure the exchange throughout the night.
We live in a square boxing ring.

I relax with orange tea.
It is a bundle of fresh herbs
cooked to a concoction.
It is like a masseuse
who touches my tongue.
It rubs out stress
and incapacitates me to euphoria.
My shadow shows a blissful figure.

A library, my boxing gloves,
sunflowers, a fruit, and a bag…
my entire world is a perky orange.

Self-actualization is a radical orange.
Don’t you ever try to erase it in my universe. ***

My orange hand wraps

“Na-gets ko ‘yun boy pickup*”

Nakitadyak ka na ba ng ubod nang lakas
sa kinuyog na kawawang snatcher
para lang ilabas ang galit
nang mabasted?

Napasigaw ka na ba ng Boom!
para lumayas ang katahimikan
dahil dial tone lang ang sumagot
nang winika mong aylabyu?

Boom!

Nakisali ka na ba
sa mga rally para sa environment
kahit amoy basura naman ang kwarto mo
kasi ini-stalk mo si Caileigh
na myembro ng grupong Grimpis?
Boom!

Uminom ka na ba
ng 20 tasa ng kape sa isang araw
pero pakiramdam mo tulog ka pa rin
at walang hanggang binabangungot?
Boom!

Sumayaw ka na ba
ng "Who run the world"
kasi ang saya-saya
ng viral video ni Angelica, Camille, at Melay
at akala mo liligaya ka rin
kapag ginaya mo sila?
"Sino ba'ng niloloko mo?"
tanong mo sa sarili.
Dagling bumaligtad ang ngiti
at nagbuntong-hininga.
Boom!

Nagpakalat-kalat ka na ba
sa SM Fairview kahit alas-10 pa lang ng umaga
at kakabukas pa lang ng gate,
kahit binoboykot mo ang mall
dahil nagputol umano sila ng pine trees sa Baguio,
habang nakikinig ka sa kantang "esem" ni Dong Abay
at iniisip mo kung anong banda siya galing,
Yano ba o Pan,
sa i-pod mong gusto mong ipamigay
dahil lalo mo lang naaalala si Caileigh
na nagturo sa iyong mag-gitara,
at nanood ng love story
para manatiling kumakapit sa paniniwala
sa kadakilaan ng pag-ibig
ni Derek Ramsey at Anne Curtis?

Saka mo sinabi nang malakas
dahil naka-earphone ka,
"Sana pine tree na lang ako
para 'di na naiinlab.
Masakit sa puso eh.
Boom!" ***

____________________
* Ang pamagat ay mula sa Bubble Gang

Sinubukan ko lang gayahin ang tunog nila Bob Ong at Eros S. Atalia. Kung hindi epektibo, okay lang. Experiment lang naman, 'di ba? :-)

Ang Sayaw ng Alikabok

Paeng Ferrer
27 June 2012
     
     
Nakatitig sa akin ang mga aklat.
May humuhudyat na tren sa 'di kalayuan.
Sinipat ko ang bintana.
Gabi na pala.
     
Dalawang taon na lang,
dalawang mabagal na taon.
     
Ako ang alikabok sa saklob ng aklat.
Ako rin ang salaring 'di pumagpag sa alikabok.
Kasi tinatamad.
Kasi marami pang pangarap.
     
Gustong mag-aral sa ibang bansa.
Gustong magturo sa ibang bansa.
Linisin ko raw muna ang alikabok.
     
Hindi pa ako masterado.
Tiningnan kong muli ang mga inaamag na aklat.
Nakatunganga at nawiwili ako sa tugtugin ng tren.
     
Potensyal na masterado.
Potensyal na mag-aaral sa dayuhang lupa.
Potensyal na guro.
Potensyal, pero 'di aktwal.
     
Nagsasayaw ako. ***

Mga Byaheng Hindi Panturista

Paeng Ferrer

21 Apr 2011

Nag-eempake ka
papunta sa isang akademikong kumperensya

nang tinanong mo ako,

"naalala mo ba ang mga Aeta sa Zambales?”,

Isang linggo ka roon

habang nananatili akong nagsusulat

ng sanaysay tungkol sa mga bagong teorya

at tungkol sa pagtamlay.

Natandaan mo ba ang ulam

nilang pinaghalong sardinas at mami?

Isinilid mo ang lumang laptop sa bagahe

na waring hinapo sa rami ng nilakbay.

Sari-sari ang mga byahe natin.

Mayroong sa mga magsasaka sa Nueva Ecija

na walang tubig at kuryente;

sa mga natabunan ng trahedya sa Leyte;

o kaya’y sa mga naipit ng gyera sa Pikit?

May mapa ng Pilipinas sa pader natin

at may marka ang mga lugar panturista

pero ang parati nating nararating

ay masasabi rin namang kilalang lugar

dahil sa pinsala, kahirapan, at kaapihan.

Mistulang nag-aapoy ang dagat

sa paligid ng mapa.

Maya-maya’y nanlata rin ang apoy.

Saglit akong tumigil

upang isipin ang susunod na talata.

Pula ang dapithapon sa labas ng bintana.

Tulad ng una nating pagtatagpo

sa unibersidad.

Matapang kong inilalantad ang imperyalismo

at aktibo ka naman sa teatro noon.

Minsa’y gusto rin nating magbakasyon

at tumigil nang isang linggo

para patahanin ang loob.

Pero kadalasa’y ang nagpapahumpay ng kaluluwa

ay ang pakikipaglaban

para sa mga kubling pook.

Pumanglaw ang papawirin sa labas.

Itinabi ko ang kwaderno’t bolpen.

Nagpaalam ka para sa muling paglalakbay.

Sa paglabas mo ng pinto,

anino mo ang mapa ng Pilipinas

pero hindi ito nagliliyab tulad noon.

Paanong ang kay liit na bansa

ay nagtataglay ng kay laking dusa?

Maaapula pa ba natin ang sunog?

O ililikas na lamang ang taumbayan?

Minsa’y nais ko nang ibaba ang mapa

at palitan ng ibang lugar. ***

Pagnasa

(tugon sa nobelang Shanghai Baby ni Wei Hui)

Paeng Ferrer

12 Apr 2011

May kabiyak na lumbay ang gabi.

Ako ang banal na nagpintang itim ng magdamag.

Mistulang salamin ang kinang ng buwan –

magkatapat at baligtad ang paligid.

Mapanlinlang ang gabi.

Ibinibigay nito ang hilig mo

nang sa karaka’y malaman mong hindi mo na ito nais.

Pumanaog ako ng sasakyan

at naglakad pauwi.

Naulinigan ko ang alulong ng halimaw

sa kalye.

Pagdaka’y takot kong nasalubong ang masibang hayop.

Handa niyang punitin ang nanlalatang kalamnan ko.

Iniakma ko ang punyal sa puso niya.

Pero biglang nagbago ang hugis ng aswang.

Ikaw ba ang matimyas na Soltera

na may puspos at wagas na ngiti?

Totoong malungkot ang ngiti niya.

Pawang mga alitaptap ang ngiti

na magarang tingnan tuwing gabi

ngunit ‘di maaninag ang kislap sa umaga.

Dagling naglaho ang konsepto ko ng oras,

parang alingasngas na ‘di binibigyang puna.

Hinagap ko lamang ang natirang kumilos.

Bumubulong sa likod ng diwa ko ang paglihis.

Karnal, ikaw ay aking iniibig, karnal. ***